Waar de schuilkelder stond, staat nu de overkapping

Een bijdrage door Enny Hoenselaar, initiatiefnemer van Healing Grounds Milsbeek.

Het huis in Milsbeek waar ik mensen ontvang, staat op grond die we kregen van de vader van mijn man Ronald. Waar in de Tweede Wereldoorlog een schuilkelder stond, staat nu onze overkapping. En daar voel ik me veilig. Dat ik hier terechtkwam, heeft alles te maken met de gronden waarop ik daarvoor stond.

De grond van mijn ouders

Als kind ging ik graag met mijn ouders vanuit ons herenhuis in Nijmegen mee terug naar hun Limburgse geboortedorpen. Pap kwam uit Beringe, vlak bij de Peelse turf. Mam kwam uit het gehucht Heide bij Venray. Als ik haar vroeg naar haar jeugd, bleef het meestal stil. Ik zag de plekken waar de oorlog had huisgehouden en waar mam als zeventienjarig meisje van haar vader de rauwe mededeling kreeg: “Moed gaat dood.” Vrijwel van de ene op de andere dag moesten zij die zwaarte overleven: verstand op nul, stoppen met school en vooral niet praten over wat pijn deed.

Die geboortegrond was voor mijn ouders zelf helemaal niet helend. Het was de plek van angst, verlies, tucht en overleven. Door er later met ons naartoe te gaan en ons alleen de lichte verhalen te vertellen, probeerden ze die grond voor zichzelf alsnog een beetje helend te maken. Voor mij werd het de plek waar ik al jong leerde voelen wat er niet werd uitgesproken.

Het bos in Schaijk

Echte ontspanning ervaarde ik voor het eerst in het bos. Toen ik zes was, kocht pap een stuk bosgrond in Schaijk. Zes weken lang brachten we daar elke zomervakantie met het gezin door. Tussen de dennenbomen zag ik mijn ouders ineens ontspannen en mocht ik onbezorgd ravotten. Op die bosgrond beleefde ik de mooiste momenten uit mijn jeugd. Daar hoefde ik even niet bezig te zijn met ‘goed genoeg’ zijn.

De grond in Milsbeek

Nu ik de laatste hand leg aan mijn autobiografie, kom ik al deze en nog veel meer gronden opnieuw tegen. Ik spit ze allemaal opnieuw om. Na achtendertig jaar op allerlei plekken in de reguliere zorg gewerkt te hebben, weet ik nu op welke grond ik het te doen heb.

Zes jaar geleden gooide ik het roer om. Ik ging als levenscoach vanuit mijn eigen huis mensen begeleiden die merken dat het oude niet meer past, maar het nieuwe zich nog niet laat zien. Samen onderzoeken we wat er werkelijk speelt en welke keuzes helpen om weer stevig op eigen grond te staan.

Als initiatiefnemer van de Vredestuin in Milsbeek ervaar ik hoe belangrijk een stuk grond kan zijn voor innerlijke vrede. Sinds 2025 ben ik in Milsbeek kartrekker van Healing Grounds Milsbeek, een plek waar bezoekers terecht kunnen bij professionals die naar de hele mens kijken.

Nu mijn beide ouders er niet meer zijn en ik hun kritische blik heb laten rusten, durf ik mijn hart wagenwijd open te zetten. We dragen allemaal de sporen van de grond waarop we zijn gevormd. Die zwaarte hoef je niet te blijven dragen. Op welke grond floreer jij?